MASO Public Affairs

Τα πρώτα 17 χρόνια είναι δύσκολα, έτσι;

Ο Σωτήρης Παπαδόπουλος γράφει για 17 χρόνια στον χώρο των επιχειρήσεων, τα μαθήματα της διαδρομής και όσα θέλει ακόμη να δημιουργήσει.

Σωτήρης Παπαδόπουλος · Founder & Managing Director, MASO Public Affairs

Πορτρέτο του Σωτήρη Παπαδόπουλου
Σωτήρης Παπαδόπουλος · Πορτρέτο προσαρμοσμένο από την αρχική φωτογραφία του με υποστήριξη AI.

Σήμερα συμπληρώνω 17 χρόνια στον χώρο των επιχειρήσεων.

Το γράφω και περιμένω να αισθανθώ εκείνη τη σιγουριά που υποτίθεται ότι έρχεται με την εμπειρία. Να ξυπνήσω, ας πούμε, ένα πρωί και να πω: «Ωραία. Τώρα ξέρω ακριβώς πώς γίνονται όλα».

Μέχρι στιγμής, δεν έχει συμβεί. Ίσως στα 18. Θα σας ενημερώσω.

Όταν ξεκινούσα, πίστευα ότι όσο περνούν τα χρόνια, οι απαντήσεις θα γίνονται περισσότερες και οι απορίες λιγότερες. Στην πράξη, οι ερωτήσεις γίνονται καλύτερες. Καταλαβαίνεις πόσα δεν είχες υπολογίσει, πόσο εύκολα μπέρδευες την επιθυμία με τη βεβαιότητα και πόση δουλειά κρύβεται πίσω από εκείνο το αισιόδοξο «θα το κανονίσουμε».

Αυτό το τελευταίο, βέβαια, παραμένει διαχρονικό επιχειρηματικό εργαλείο. Συνήθως συνοδεύεται από αρκετά τηλεφωνήματα.

Σε αυτά τα 17 χρόνια έμαθα ότι μια καλή ιδέα χρειάζεται πολύ περισσότερα από ενθουσιασμό. Χρειάζεται χρόνο, συνέπεια, ανθρώπους που μπορούν να συνεργαστούν και την αντοχή να συνεχίσεις όταν η πρώτη ανταπόκριση δεν είναι αυτή που περίμενες. Χρειάζεται επίσης να μπορείς να την κοιτάξεις ξανά και να παραδεχτείς ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Ακόμη κι αν ήταν δική σου. Ειδικά τότε.

Έμαθα να ακούω πιο προσεκτικά. Να ρωτώ πριν βγάλω συμπέρασμα. Να αφήνω λίγο χώρο ανάμεσα σε αυτό που θέλω να συμβεί και σε αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Δεν το πετυχαίνω πάντα. Αλλά τουλάχιστον πλέον αναγνωρίζω γρηγορότερα τη διαφορά.

Υπάρχουν μαθήματα που τα θυμάσαι με χαμόγελο. Και άλλα που, για να είμαστε ειλικρινείς, θα προτιμούσες να τα είχες μάθει σε κάποιο σεμινάριο. Θα έβγαιναν φθηνότερα.

Κάποιες αποφάσεις θα τις έπαιρνα διαφορετικά σήμερα. Σε κάποιες περιπτώσεις θα προχωρούσα νωρίτερα. Σε άλλες θα σταματούσα νωρίτερα. Θα εμπιστευόμουν περισσότερο την κρίση μου σε ορισμένες στιγμές και θα ζητούσα βοήθεια πιο γρήγορα σε κάποιες άλλες.

Είναι εύκολο, βέβαια, να είσαι σοφός αναδρομικά. Έχεις μπροστά σου ολόκληρη την ιστορία και κρίνεις εκείνον που τότε διάβαζε ακόμη την πρώτη σελίδα.

Γι’ αυτό σήμερα νιώθω λίγη περισσότερη κατανόηση και για τον εαυτό μου που ξεκινούσε. Με την ορμή του, την ανυπομονησία του, την πίστη ότι με αρκετή δουλειά όλα θα βρουν τον δρόμο τους. Δεν ήξερε όσα ξέρω τώρα. Είχε όμως το θάρρος να αρχίσει. Και αυτό του το αναγνωρίζω.

Όταν κοιτάζω πίσω, σκέφτομαι κυρίως ανθρώπους. Εκείνους που με εμπιστεύτηκαν, που συνεργαστήκαμε, που μου έδωσαν μια ευκαιρία ή μου είπαν κάτι δύσκολο που χρειαζόταν να ακούσω. Σκέφτομαι και όσους στάθηκαν δίπλα μου τις ώρες που η δουλειά δεν τελείωνε όταν έκλεινε ο υπολογιστής.

Υπάρχει πάντα ένα κομμάτι της επαγγελματικής διαδρομής που δεν φαίνεται δημόσια. Η αμφιβολία πριν από μια απόφαση. Η κούραση που παίρνεις μαζί σου στο σπίτι. Η προσπάθεια να είσαι παρών για τους ανθρώπους σου, ενώ το μυαλό σου επιστρέφει σε μια εκκρεμότητα. Και εκείνες οι μικρές στιγμές ανακούφισης, όταν κάτι επιτέλους προχωρά και λες από μέσα σου: «Ωραία. Άξιζε».

Δεν θέλω να ωραιοποιήσω τις δυσκολίες. Κάποιες απλώς σε κουράζουν. Ούτε πιστεύω ότι κάθε λάθος ήταν απαραίτητο για να φτάσω ως εδώ. Πιστεύω όμως ότι έχω ευθύνη να μαθαίνω από όσα συμβαίνουν, ώστε να μη χρειάζεται να πληρώνω ξανά και ξανά το ίδιο μάθημα.

Αν κάτι κρατώ από αυτά τα 17 χρόνια, είναι ότι δεν υπάρχει στιγμή που να σταματάς να μαθαίνεις.

Μαθαίνεις από μια συνεργασία που εξελίσσεται καλά και από μια συζήτηση που σε δυσκολεύει. Από έναν νεότερο άνθρωπο που βλέπει κάτι που εσύ προσπερνάς. Από μια αλλαγή στην αγορά που ανατρέπει όσα θεωρούσες δεδομένα. Μαθαίνεις ακόμη και όταν χρειάζεται να πεις «δεν ξέρω» και να καθίσεις να το ψάξεις από την αρχή.

Αυτό το «δεν ξέρω» το εκτιμώ όλο και περισσότερο. Αρκεί να ακολουθείται από διάθεση να μάθεις.

Και κάπως έτσι σκέφτομαι το μέλλον.

Με ενδιαφέρει να δω τι μπορώ ακόμη να δημιουργήσω. Να εξελίξω τη δουλειά μου, να χτίσω συνεργασίες με ουσία, να δοκιμάσω ιδέες που σήμερα χρειάζονται ακόμη δουλειά για να σταθούν. Να αξιοποιήσω όσα έμαθα, κρατώντας ταυτόχρονα την περιέργεια να ακούσω κάτι καινούριο.

Θέλω τα επόμενα χρόνια να έχουν πιο συνειδητές επιλογές. Να ξέρω καλύτερα πού αξίζει να δώσω χρόνο, με ποιους ανθρώπους θέλω να προχωρήσω και ποιο αποτέλεσμα έχει πραγματική αξία για μένα. Να υπάρχει χώρος για φιλοδοξία, αλλά και για ζωή. Αυτό παραμένει μάθημα σε εξέλιξη.

Σήμερα, λοιπόν, επιτρέπω στον εαυτό μου λίγη συγκίνηση. Και λίγη περηφάνια. Για την προσπάθεια, για όσα χτίστηκαν, για τις φορές που χρειάστηκε να ξαναβρώ τον βηματισμό μου και συνέχισα.

Σε όσους υπήρξαν μέρος αυτής της διαδρομής, ένα ειλικρινές ευχαριστώ.

Όσο για την περιβόητη σιγουριά ότι πλέον τα ξέρω όλα, μάλλον θα αργήσει κι άλλο. Έχω πράγματα να μάθω και αρκετά που θέλω ακόμη να κάνω.

Τα πρώτα 17 χρόνια είναι δύσκολα, έτσι;

Για τα επόμενα δεν έχω ασφαλή πρόβλεψη. Έχω όμως όρεξη. Και, ευτυχώς, λίγο καλύτερες ερωτήσεις.

Σωτήρης Παπαδόπουλος
Founder & Managing Director
MASO Public Affairs

Read the full article in English →

← Αρχείο MASO NEWS